Rośliny lecznicze - ruta
Rośliny zielne, drzewa lub krzewy, rozpowszechnione w strefie umiarkowanej i tropikalnej, występujące licznie w Australii i Afryce Pd. Rodzina liczy około 2 000 gatunków. Wśród nich duże znaczenie mają cytrusowe, dostarczające owoców i olejków, oraz wiele gatunków, zawierających alkaloidy stosowane w lecznictwie (Pilocaipus jaboiandi, Dictamnus albus). Szczególnie dużo uwagi poświęcono ostatnio gatunkom z rodzaju Ruta ze względu na wyjątkowo bogaty skład substancji swoistych. W poszczególnych gatunkach wyizolowano i zidentyfikowano wiele flawonów, izokumaryn i alkaloidów. Oprócz uprawianej w kraju od dawna i stosunkowo najlepiej poznanej Ruta graveolens poświęca się wiele uwagi innym gatunkom, jak: R. montana, R. macrophylla, R. biacteosa, R. Corsica, R. chalapensis, R. diyaricata (Tokarz i Wierzchowska-Renke 1976), R. oreojasme i R. pinnata (Gabor 1971). Ruta znana była już w starożytności o czym świadczą wzmianki w piśmiennictwie greckim i rzymskim. Etymologia nazwy rodzajowej nie jest jasna, natomiast nazwa gatunkowa graveolens (lać.) nawiązuje do silnego zapachu rośliny. Ruta jest krzewinką. W pierwszym roku po wysiewie tworzy tylko rozetę pierzastosiecznych liści. W następnych latach wyrastają wysokie do 70-100 cm, proste, ulistnione łodygi, zakończone żółtymi kwiatostanami, typu baldachogrona. Kwiaty promieniste, kielich zielony trwały. Owocem jest wielonasienna torebka. Cała roślina pokryta jest niebieskawym, woskowym nalotem. System korzeniowy silnie rozwinięty, głęboki. Na całej roślinie rozmieszczone są zbiorniki olejkowe, dzięki czemu ma ona silny, ostry, raczej przykry zapach. Ruta występuje dziko na południowych wybrzeżach Europy. Od Grecji po Hiszpanię spotyka się ją na ciepłych, skalistych, najczęściej wapiennych zboczach. W Alpach dochodzi do 1100 m n.p.m. Całkowicie zadomowiona jest w Hiszpanii, południowej Francji, w Szwajcarii, Austrii. Na północ od Alp była uprawiana już w średniowieczu w ogrodach i winnicach, a często spotyka się ją tam, jako zdziczałą. W wielu krajach rozpoczęto uprawę ruty w końcu XVIII w., m.in. w Niemczech i Holandii. Obecnie rutę uprawia się, jakkolwiek w niedużej skali, w większości krajów europejskich, m.in. w Polsce.