Rośliny lecznicze - naparstnica
Rośliny zielone w strefie umiarkowanej, a drzewa w tropikalnej. Niekiedy pasożyty lub półpasożyty. Do rodziny należy około 3 000 gatunków, z czego w kraju występuje 98. Największą rolę w lecznictwie odgrywają gatunki rodzaju Digitalis, zawierające glikozydy kardenolidowe. Szereg gatunków dostarcza również innych związków, jak np. śluzów (Yerbascum sp.), związków glikozydowych (Euphrasia sp.), polifenolowych (Scrophularia sp., Veronica sp.) i innych. Dużą aktywnością biologiczną odznacza się również wiele roślin trujących, których skład i działanie nie zostały dotąd bliżej poznane, jak: Linaiia vulgaris, Gratiola oiiicinalis i inne. Rodzaj Digitalis obejmuje 34 gatunki, występujące w różnych strefach klimatycznych północnej Europy, Afryki, Małej Azji ł wschodniej Syberii. W obrębie gatunku spotyka się formy krzaczaste (D. sceptrum), pół-krzaczaste (D. canariensis, D. isabeliana) oraz wiele form zielnych. Formy zielne, należą do trzech grup botanicznych: grandiflome, tubiflorae, globiflorae. Grupa grandiilorae obejmuje 13 gatunków, z których większość jest blisko spokrewniona z naparstnicą purpurową, cenną i od dawna stosowaną rośliną leczniczą. Grupa tubilloiae jest reprezentowana przez 6 gatunków, występujących głównie na Półwyspie Apenińskim oraz w środkowej części Europy. Gatunki te nie mają obecnie większego znaczenia dla lecznictwa. Do grupy globillorae należy m.in. naparstnica wełnista, której znaczenie dla lecznictwa odkryto stosunkowo niedawno, ale której dukcja stale wzrasta. Naturalne tereny występowania gatunków tej grupy to Półwysep Bałkański, Kaukaz, Mała Azja. Trwające przeszło 150 lat intensywne badania nad naparstnicą, prowadzone w wielu pracowniach całego świata, pozwoliły ustalić skład chemiczny i budowę glikozydów oraz poznać mechanizm ich działania na mięsień sercowy. W dalszym ciągu mało poznany jest proces syntezy tych związków w roślinie, jak również wpływ warunków środowiska na ich zawartość. Glikozydy nasercowe charakteryzują się aglikonem o budowie sterolowej, o ich fizjologicznym działaniu decyduje zarówno budowa samego aglikonu, jak i obecność i charakter cukrów wchodzących w skład glikozydów, przy czym są to często cukry specyficzne, jak digitoksoza, cymaroza i inne.