Wielocukry
Wiele węglowodanów zaliczyć można do tzw. ciał czynnych ze względu na ich specyficzne działanie na organizm człowieka. Inulina - jest polifruktozydem występującym w bulwach i kłączach wielu gatunków z rodziny złożone Compositae i dzwonkowate (Campanulaceae), m.in. w kłączach omana wielkiego (Inula helenium) i korzeniach mniszka pospolitego (Taraxacum oflicinale), gdzie jej zawartość dochodzi do 30%. W roślinie inulina spełnia rolę substancji zapasowej, której zawartość wzrasta pod koniec wegetacji rośliny i spada wraz z ruszeniem wegetacji na wiosnę. Śluzy - są to ciała koloidalne, pęczniejące w wodzie i wyróżniające się ciągliwością. Występują w roślinie w specjalnych komórkach śluzowych, spotykanych w wielu gatunkach z rodziny ślazowate (Althaea oliicinalis, Malva silvestris, Althaea rosea), lipowate (Tilia sp.), szorstkolistne (Boiago officinalis), motylkowate (Trigonella foenum graecum), Inowate (Linum usitatissimum), babkowate (Plantago psyllium). Powstają one w roślinie w cyklu przemian węglowodanowych i, obok skrobi, pełnią rolę substancji zapasowych, toteż zawartość skrobi pozostaje na ogół w odwrotnej do nich zależności. Przy rozpadzie enzymatycznym lub w wyniku hydrolizy śluzów powstają głównie cukry proste oraz kwasy uronowe. Typ produktów hydrolizy jest różny dla poszczególnych gatunków roślin i tak np. w korzeniach prawoślazu zawartość śluzów ulega zmianom wraz z wiekiem rośliny. Cramer i Frank (za Kostujak i Steindel, 1958) nie stwierdzili ziarn skrobi ani śluzu w bardzo młodych komórkach, m.in. w stożku wzrostu. Związki te wykrywali dopiero w starszych partiach korzeni, gdzie stwierdzono ziarna skrobi i równocześnie pojedyncze komórki o ścianach wyściełanych cienką warstwą śluzu.